38°31.811’N, 28°37.493W – Horta, Faial

11:39 lokale tijd gooien we de lijntjes over de kikkers van de aanmeldsteiger te Horta. De kade, die beroemd is om haar duizenden schilderingen achtergelaten door zeilers, kleurt bont en verwelkomend. Jen verslaat mijn vader en krijgt haar gelijk: We hebben een voorspoedige tocht achter de rug met voldoende wind en snelheid. Op een kwartier na nauwkeurig voorspelt ze onze aankomst. Elf etmalen en zes uren van Newfoundland naar Faial. Aangezien we voor onszelf toch al een souvenir zouden kopen, kunnen we bekendmaken dat Papa het dichtstbij zat, gevolgd door Onno. We zullen eens kijken of er troostprijzen voor de mannen te vinden zijn.

De afgelopen drie etmalen waren wisselvallig. We hebben geen zwaar weer gehad, maar helemaal achteroverleunen was het ook niet. De weersystemen volgen elkaar snel op en alhoewel alles precies zo uitpakt als ik het bedacht had, was er niet oneindige marge om mee te werken en zorgen draaiende winden voor hobbelige zeeën. Om het zeilen nog wat interessanter te maken besloot de AIS drie dagen geleden dat zijn tijd geweest is en dat we zelf maar op de uitkijk moesten. Wederom lukte het niet om een GPS-fix te krijgen, ondanks de nieuwe antenne. Ik vermoed toch ergens een kapot onderdeel in het apparaat zelf. Zo nu en dan hikt ie weer even aan en zien we bootjes verschijnen, maar ons eigen signaal wordt helemaal niet meer verzonden. Gelukkig is de zee niet al te druk en hebben we er, op wat kopzorgen en extra rondes buiten na, geen echte problemen aan ondervonden. Een nieuwe is onderweg.

We kijken terug op een overtocht die we niet beter hadden kunnen wensen. We hebben geen depressies over ons heen gekregen en konden op een paar staartjes meesurfen naar het Azoren-Hoog, dat tijdens onze aanloop zorgt voor een rustig windje in de rug. Voor de laatste keer deze reis kruip ik onder de tafel het ruim in voor de kist met bubbels. Zes flessen champagne voor zes droombestemmingen. Het kistje gaat leeg terug het vooronder in, om op een dag gevuld te worden met nieuwe dromen en nieuwe bestemmingen. Voor nu genieten we onder de Azoriaanse zon met een glaasje, aanschouwen we Pico, halen we een pastel de nata en begint dan de rondleiding over het eiland waar ik zoveel mooie herinneringen aan heb.

Luwte out